ده ست خؤش كاكه one
خواى كه وره تؤمان بؤ بهيلى
سه ركه وتوو بى كيانه

ئه‌وه‌ی كه‌ له‌روا‌ڵه‌تا بێ ده‌سه‌ڵاته‌ ئه‌گه‌ر به‌شێوه‌ی چه‌ك و بازوو توانای به‌ره‌نگار بوونه‌وه‌ی له‌گه‌ڵ به‌رامبه‌ریا نه‌بێ حه‌تمه‌ن ده‌توانێ به‌شێوه‌یه‌ك له‌ شێوه‌كان به‌ره‌نگاری بكات و تۆڵه‌ی خۆی لێ بسنێته‌وه‌ ئه‌م رووداوه‌ بخوێنه‌ره‌وه‌ و رای خۆت له‌باره‌یه‌وه‌ بنووسه‌:
یه‌كێك له‌ ئه‌میره‌كان له‌پشت ئیمامێكه‌وه‌ نوێژ ده‌خوێنێت، و ئیمامه‌كه‌ش درێژه‌ به‌خوێندنه‌كه‌ی ده‌دا، ئه‌میریش له‌به‌رچاو خه‌ڵكیدا لێی تووڕه‌ده‌بێ و پێی ده‌ڵێ: له‌مه‌ولا له‌هیچ ركاتێكا له‌یه‌ك ئایه‌ت زیاتر نه‌خوێنیت!!

ئه‌ویش رۆژێك له‌نوێژی مه‌غریبا له‌دوای خوێندنی فاتیحه‌ ئه‌م ئایه‌ته‌ ده‌خوێنێت: " وَقَالُوا رَبَّنَا إِنَّا أَطَعْنَا سَادَتَنَا وَكُبَرَاءَنَا فَأَضَلُّونَا السَّبِيلا (67)" واته‌: وتیان: ئه‌ی په‌روه‌ردگاری ئێمه‌! بێگومان ئێمه‌ به‌گوێی گه‌وره‌و ده‌سه‌ڵاتداره‌كانمان كرد و ئه‌وانیش سه‌ریان لێ شێواندین!!. ئیتر رویشته‌ ركوعه‌وه‌.. له‌ركاتی دووه‌مدا پاش فاتیحه‌ ئه‌م ئایه‌ته‌ی خوێند: "رَبَّنَا آَتِهِمْ ضِعْفَيْنِ مِنَ الْعَذَابِ وَالْعَنْهُمْ لَعْنًا كَبِيرًا "واته‌: په‌روه‌ردگارا ! دوو به‌رابه‌ر سزایان بده‌و نه‌فرینێكی گه‌وره‌یان لێ بكه‌..

ئه‌میره‌كه‌ش باش حاڵی بوو كه‌ ئیمام مه‌به‌ستی چییه‌.. پاش ئه‌وه‌ كه‌ له‌ نوێژه‌كه‌ بوونه‌وه‌ ئه‌میر پێی گوت: ئیمام!! له‌مه‌ولا به‌ئاره‌زووی خۆت چی ده‌خوێنی بخوێنه‌، و چه‌ندیش ده‌خوێنی بخوێنه‌، جگه‌ له‌م دوو ئایه‌ته‌.

" وَقَالُوا رَبَّنَا إِنَّا أَطَعْنَا سَادَتَنَا وَكُبَرَاءَنَا فَأَضَلُّونَا السَّبِيلا، رَبَّنَا آَتِهِمْ ضِعْفَيْنِ مِنَ الْعَذَابِ وَالْعَنْهُمْ لَعْنًا كَبِيرًا " الأحزاب/67، 68.

م. حه‌سه‌ن پێنچوێنی