دةست خؤش خواي طةورةمؤفةقي دوونياوقيامةتت بكات

خوای گه‌وره‌ سه‌ربه‌رزی دنیاو قیامه‌تت كات كاكه‌ دیار گیان

خوا جه‌زات بداته‌وه‌ كاك رۆستای گیان

یه‌كێك له‌ گه‌وره‌ بێباوه‌ڕه‌كان له‌ ئه‌ڵمانیا بڕیاریدا لێكۆڵینه‌وه‌ له‌باره‌ی قورئانه‌وه‌ بكات بۆ ئه‌وه‌ی ‌ هه‌ڵه‌ی زانستیی تێدا بدۆزێته‌وه‌و له‌ ڕێیانه‌وه‌ هێرش بكاته‌ سه‌ر موسڵمانان و به‌م هۆیه‌شه‌وه‌ له‌دین وه‌ریانبگێڕێت، به‌ڵام ویستی خوای گه‌وره‌ وابوو كه‌ خه‌ونێك ببینێت، له‌ خه‌ویدا بینی كه‌ خه‌ریكه‌ نوقم ده‌بێت له‌و چركه‌ساته‌ی نزیكی خنكانی بوو هاواری كرد: یا الله!! به‌ترسه‌وه‌ خه‌به‌ری بووه‌و و ده‌یگوت چۆن ده‌بێت دانبنێم به‌ هه‌بوونی الله دا له‌ كاتێكدا من بێباوه‌ڕم!! به‌ڵام قورئانی كرده‌وه‌و ویستی خوا وابوو چاوی كه‌وته‌ سه‌ر ئه‌و ئایه‌ته‌ی تێیدا خوای گه‌وره‌ ده‌فه‌رموێت:

(وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ)

(كاتێك له‌ ده‌ریادا تووشی ناخۆشی و ته‌نگانه‌ده‌بن، هه‌رچی په‌رستراو هه‌یه‌ له‌بیروهۆشتاندا نامێنێت، جگه هاناو هاوار هه‌ر بۆ زاتی خوا، تا ڕزگاریان بكات) [الإسرا‌ء: 67]
ئه‌نجا گوتی: سوێند به‌ خوا ئه‌م وته‌یه‌ ناكرێت له‌ مرۆڤه‌وه‌بێت، به‌ڵكو ئه‌مه‌ وته‌ی خوای مرۆڤه‌ بۆیه‌ ده‌ڵێم:

(أشهد ألا إله إلا الله وأن محمداً رسول الله)!

رَبَّنَا إِنَّنَا آَمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ