والله‌ من بیرم نایه‌ ئه‌وه‌ی له‌ماست دروست كرابێت نایخۆم :\

ده‌سته‌كانت خۆش براكه‌م ان شاءالله‌ هه‌ول ئه‌ده‌م خۆم فێر بكه‌مه‌وه‌

وه‌ڵا من زۆرم حه‌ز له‌ ماستاوه‌ ئه‌وجه‌ ماستاو به‌ماستی مه‌ڕی وه‌ی چه‌ن خۆشه‌ !
برام هه‌وڵبده‌ خۆت فێركه‌ی له‌به‌ر ئه‌و فه‌رمووده‌ی پێغه‌مبه‌ر (صلی الله علیه‌ وسلم) كه‌ باس له‌ ماستاو ئه‌كات .

ده‌سته‌كانت خۆش براكه‌م ان شاءالله‌ هه‌ول ئه‌ده‌م خۆم فێر بكه‌مه‌وه‌

ئاماده كردنی: برام ( مه‌ڕوان طلعت)

ماستاو خواردنه وه یه كی زۆر خۆشو به سوده له ناو كوده واریدا زۆر باوه و ه له ئێستا به دواوه كاتی خواردنه وه ی ماستاوه ...بابچینه خزمه ت ئه م فه رموو ده پیرۆزه بزانین پێغه مبه ری خودا (صلی الله علیه وسلم) چۆن باسی خواردنه وه ی ماستاو ده كات...
پێغه مبه ری خودا(صلی الله علیه وسلم) جار به جار ماستی به بوختی خواردوه و جار به جاریش تێكه ل به ئاو كرابوو.خواردنی ماستی پوختو به ئاو تێكه ڵ كراو له و ولاته گه رمانه دا سودێكی یه كجار گه وره ی هه یه له پاراستنی ته ندروستی و ته ركردنی جه سته و داشتنی (ري)جگه ردا..به تایبه ت ماستی ئه و ئاژه لانه ی كه له سه ررووه كه كانی(الشیح)و(القیصوم)و(الخزامی)ئه و هاوشێوانه ده له وه رێن .ماستی ئه و ئاژه لانه خواردنێكه له خواردنه كان .خواردنه وه یه كه له خواردنه وه كان.ده رمانێكه له ده رمانه كان.
وفی جامع الترمذی عنه(صلی الله علیه وسلم)قال((اذا اكل احدكم طعاما فلیقل:اللهم بار لنا فیه.واطعمنا خیرامنه .ومن سقی لبنا فلیقل:اللهم بارك لنا فیه .وزدنا منه..فانه لیس شیء یجزیء من الطعام والشراب الا اللبن))قال الترمذی هذا حدیث حسن.. اسناد صحیح:اخرجه الترمذی(3451)وصحیح الالبانی فی جامع (6045)
واته:پێغه مبه ری خودا (صلی الله علیه وسلم)فه رموویه تی:ئه گه ر كه سێكتان خواردنێكی خوارد بابلێت په روه ردگارا به ره كه ت مان بۆبرژێنه نێوی و .له م خواردنه ش چاكترمان بده رێ.وه هه ركه سێكتان ماستاوی درایه .بابلێت:په روه ردگارا خێڕوبه ره كه تمان بۆبخه ره نێوی و له مه شمان بۆزیاد بكه چونكه هیچ شتێك جێگه ی خواردن و خواردنه وه ناگرێته وه مه گه ر ماستاو...
ئه وه یه سونه تی پێغه مبه ری خودا(صلی الله علیه وسلم) له خواردنه ی ماستاو سه یركه له به شی یه كه می فه رموو ده كه(باسی خواردن وخواردنه وه كانی تر) نه ی فه رمووه په روه ردگاره له مه مان بۆزیاد بكه به لكو فه رموو یه تی په روه ردگاره له مه باشترمان پێ ببه خشه به لام له كاتی خواردنه وی ماستاوه كه فه رمانی كردوه بلێین خودایه له مه مان بۆزیاد بكه... ئه مه ش ئیشاره ته بۆئه وه ی كه وا ماستاو خواردنه وه یه كی زۆرزۆرچاكو به سووده بۆله ش و ته ندروستی مرۆڤ..