(محمود درويش)
باوكه‌ من یوسفم،
باوكه براكانم خۆشیان ناوێم،
باوكه‌ نایانه‌وێ له‌ نێوانیاندا بم،
سوكایه‌تیم پێ ده‌كه‌ن و به‌ر به‌رد و جنێوم ده‌ده‌ن،
ده‌خوازن بمرم تا ستایشم بكه‌ن،
باوكه‌ ده‌رگه‌ی ماڵه‌كه‌تیان به‌ ڕوودا داخستم،
له‌ كێڵگه‌ ده‌ریان كردم،
ترێكه‌میان ژاراوی كرد و لیستۆكه‌كانمیان(*) شكاند.
كه‌ شه‌ماڵ گه‌مه‌ی به‌ قژم ده‌كرد،
ئێره‌یییان پێ بردم و به‌ گژمدا هاتن و به‌ ڕووی تۆیشدا هه‌ڵشاخان.
من چیم له‌وان كردووه‌ باوكه‌؟
په‌پووله‌كان له‌سه‌ر شانم نیشتنه‌وه‌،
گوڵه‌گه‌نمه‌كان به‌سه‌رمدا نووشتانه‌وه‌ و مه‌لان به‌سه‌ر ده‌ستمدا هه‌ڵفڕین.
من چیم كردووه‌ باوكه‌؟
بۆچی من؟
تۆ ناوت نام یوسف و ئه‌وان خستمیانه‌ بیره‌كه‌وه‌ و به‌سه‌ر گورگیاندا هێنا.
گورگ له‌ براكانم دلۆڤانتره‌ باوكه‌،
مافی كه‌سم پێشێل نه‌كرد كه‌ گوتم:
یازده‌ ئه‌ستێره‌ و خۆر و مانگم بینی، كوڕنووشیان بۆ بردم!**
_______________________

(محمود درويش)

أَنا يُوسفٌ يَا أَبِي .
يَا أَبِي إِخْوَتِي لاَ يُحِبُّونَني , لاَ يُرِدُونَني بَيْنَهُم يَا أَبِي .
يَعْتَدُونَ عَلَيَّ وَيَرْمُونَني بِل حَصَى وَالكَلاَمِ .
يُرِدُونَني أَنْ أَمُوت لِكَيْ يمْدَحُونِي .
وَهُمْ أَوْصَدُوا بَاب َبَيْتِكَ دُونِي .
وَهُمْ طَرَدُونِي مِنَ الَحَقْلِ.
هُمْ سَمَّمُوا عِنَبِي يَا أَبِي .
وَهُمْ حَطَّمُوا لُعَبِي يَا أَبِي .
حَينَ مَرَّ النَّسيِمُ وَلاَعَبَ شَعْرِيَ غَارُوا وَثَارُوا عَلَيَّ وَثَارُوا عَلَيْكَ .
فَمَاذَا صَنَعْتُ لَهُمْ يَا أَبِي .
الفَرَاشَاتُ حَطَّتْ عَلَى كَتْفَيَّ , وَمَالَتْ عَلَيَّ السَّنَابِلُ , وَ الطَّيْرُ حَطَّتْ على راحتيَّ .
فَمَاذَا فَعَلْتُ أَنَا يَا أَبِي .
وَلِمَاذَا أَنَا ؟
أَنْتْ سَمَّيْتَِني يُوسُفاً , وَهُوُ أَوْقَعُونِيَ فِي الجُبِّ , وَاتَّهَمُوا الذِّئْبَ ؛ وَ الذِّئْبُ أَرْحَمُ مِنْ إِخْوَتِي ...
أَبَتِ !
هَلْ جَنَيْتُ عَلَى أَحَدٍ عِنْدَمَا قُلْتُ إِنِّي :
رَأَيْتُ أَحَدَ عَشَرَ كَوْكَباً , والشَّمْس والقَمَرَ ,
رَأّيْتُهُم لِي سَاجِدِينْ؟
_______________________
(*) ليستۆک: کەرەسەی یاری.
** محمود درويش، ورد أقل، ص ٧٧ دار توبقال للنشر، ط٢ الدار البيضاء ١٩٩٠. و: له‌ په‌یڤدا بۆخۆم ده‌گه‌ڕێم ١٢٦، چاپی یه‌كه‌م - ٢٠١٠
(من ديوان "ورد أقل" 1986)